Ayşe Özaydın'ın fotoğraf pratiği, gerçekliği hem yansıtan hem inşa eden medyanın paradoksunu araştırır: nesnel gözlem ile öznel yorum arasındaki diyalog, insan varoluşunun çelişkilerini ve karmaşıklığını aydınlatır. Benlik, bireysellik ve birliktelik ilişkisini duygusal yoğunlukla işleyerek izleyicide içsel sorgulama uyandırır. Merak, keşif ve deneyime dayalı yaklaşımıyla fotografik ifadeyi genişletir; insanlar arasındaki bağı güçlendirerek paylaşılan insanlığı vurgular. Deniz Özaydın'ın koreografik arayışında ise bedenin -ya da bedenlerin- sunduğu sonsuz kombinasyonlar çıkış noktasıdır. Bedenleri sabit diziler yerine an, mekân ve ilişkiler üzerinden dönüşen yapılar olarak görür. Süreci soyut biçimlerden duyguya ya da tersi yönde ilerleterek değiştirir; stüdyoda dansçılarla ortak araştırmanın içinden hareketi geliştirir.

​